Outra xoia

Barry Adamson ex de "Bad Seeds" estrea novo traballo em solitario, "Back To The Cat" e umha aposta de som noir cumha produccióm meticulosa q da coma resultado um pouquiño de rock´n´roll, soul, jazz e funk, a medida q transcurre o álbum as teclas vam collendo protagonismo, gram disco deses q a escoitalo faise moi cortiño e tes q volver a escoitar umha e outra vez, lonxe quedou o espirutu Punk.
Perfecto para desconectar do moderneo,jeje;
"Barry Adamson.- Straight´til Sunrise"

O vim todo!!!

Q duro isto dos festivales de dous dias, iso e o q pensaba onte, pero hoxe xa um pouco mais descansado xa opino de outro xeito, logo de ver tantos grupos e ter tan voas sensacions. Pois nom perdim detalles do q aconteceu no recinto do Fexdega ali anclado dende as sete da tarde ata o remate de todo,jejje. O venres escomezou cos Frances dando todo coma sempre, e sacandolle sonidiños o microkord... unha chulada, logo a cousa calmou com Tachenko e despois Clovis os cales nom estiveróm mal a resañar o baixo e o casiotone, de ai para fora a ver os The Blows q som resultones e inda por riva rematan o seu set cunha versiom de "She´s Lost Control"(joy division), q imaxinaredes loquei claro..jeje, logo chegaria o penultimo concerto dos Humbert Humbert q animam o q faga fallla, para dar paso os Sidonie os cales tiraróm de repertorio antigo,(para nom defraudar imaxino), chegaria despois os rapaces de 1990´S q co seu rock setentero para meterse o publico nos petos e xa para rematar os canadienses Broken Social Scene um grupazo onde catro guitarras pareciam unha soa, e os seu compoñentes lle dam a todo, sexa trompeta, teclados, trombòm, percusióm, umha pasada. Para rematar sesióm na carpa.
Chegou o Sabado e o comezo foi brutal cos portugueses Sizo, umha brutalidade onde os baixo som feitos cum sinte, e o seu cantante desfaise dende o comezo o fim, grata sorpresa xa q nom os coñecia e pareceu unha bo proposta. Logo dum retrasiño apareceróm no escenario, o cal esta cheo de globos, Facto Delafé y Las Flores Azules cousa q fixo q a carpa se enchera, o cal motivounos para q fixerám um bo concerto, Momentazo!!! logo deles xa q sairóm os Hidrogenesses para q o diramos todo e facendo algúm q outro comentario dos deles coma nom,jjejej q grandes. Paso a Dorian o q fixo q a carpa inda se enchera mais, nom estiveróm mal gostoume a parte musical cunhas bases potentes. De novo para fora a ver os The Right Ons os cales sorprenderonme gratamente co seu rock, moi bos. Chegaria a desmadre cos Standard, madremiña q potencial teñem, nom me estraña q xirem tanto, som unha brutalidade com duas baterias e por momentos cando entraba o sinte era unha loucura viaxe alucinoxeno, jejej. Paso a Habitación Roja q teñem moitas tablas e som uns profesionales, bo concerto cumpliróm bem...e o diluvio universal despois todo o mundo a correr para a carpa e veña auga, q friaxe. Esto fixo mais retraso e q os Sons & Daughters esixirám cumplir o seu horario, o cal fixo q a sua tocada fora antes q Triangulo e durara menos, pero casi q mellor asi rematou Triangulo De Amor Bizarro cum bo concerto o q eu votei en falta o sinte de Isa, o cal sustituiróm polas pedaleras. E de novo para a carpa a dalo todo, jejej
Esperemos vover por alo o ano q vem. So atopei este par de videos;
Facto delafé y las flores azules. EL Indio

the right ons;

Camiño O Sur

E a maña poñeremos camiño a Vilagarcia para gostar de dous dias de música e boa compaña. Moitos grupiños os q ver e escoitar, moitas gañas de ver os Hidrogenesse q inda nos o vim o vivo o cal todo o mundo di q se saem esperemos!!!, pero concordo có Harvey, em q o momentazo sera a pinchada do Dj Amable. Vemonos por alo***Mentres quedarei escoitando a Henis e compaña co seu; "Disfraz de Tigre"

Dez Anos Sem A Voz

Frank Sinatra; 12/12/1915-14/05/1998

E inda por riva canta

Levo umha semaniña empatado co a estrea musical da Scarlett Johansson. Anywhere I Lay My Head(Rhin-Warner´08), cousa q me sorprendeu gratamente, e coma nom se o álbum e um homenaxe o Tom Waits (ó q empezou a escoitar com doce anos), com dez temas del e um da actriz "Song For Jo", e todo elo baixo a produccióm do Dave Andrew Sitek(Tv On The Radio)o cal notase no disco, xa q reclutou unha banda do melloriño; Nick Zinner(Yeah Yeah Yeahs), Sean Antanaitis(Celebration), Laleel Bunton e Tnde Adebimpe (Tv On The Radio), Stuart Bofgie e Martin Perna(Antibalas) e Ryan Sawyer(Tall Firs), pero ainda nom quedaria ai a cousa xa q o propio Bowie fai os coros em "Fannin´Street" e neste fermoso "Falling Dodwn";